Άτιτλο

Ναι, πέρασε λίγος καιρός. Αλλά τώρα είμαι εδώ. Και αυτό γιατί δε με άφησε η κόρη μου (η μεγάλη που με πήρε από Γαλάτσι στη Νέα Ιωνία με τα πόδια για να πάρουμε δώρο για τη γυναίκα μου) να απαντήσω σε ένα συμπαθέστατο νεαρό που ήθελε να υπογράψω για τα "Στρατόπεδα Συγκέντρωσης" των λαθρομεταναστών. Αν με άφηνε θα ήμασταν εκεί και θα συζητάγαμε ακόμα.

Φυσικά δε συμφωνώ με την αντίληψη της συγκέντρωσης σε ένα μέρος πολλών ανθρώπων για μεγάλο διάστημα. Σαν άνθρωπος το βρίσκω κακό, και σα στρατιωτικός το βρίσκω εγκληματικά επικίνδυνο (χαρακτηριστικό παράδειγμα τα γεγονότα στη Νήσο Koje). Από την άλλη όμως όταν ακούω διαμαρτυρία για αυτό από ένα παλικάρι, επιτομή trendy νέου σύμφωνα με τις επιταγές του λάιφ στάιλ, εμφανίζεται στο μυαλό μου εικόνα ενός κροκόδειλου που κλαίει. Αυτό δε σημαίνει ότι αμφιβάλλω απαραιτητα για την ευγένεια του σκοπού του συγκεκριμένου νεαρού. Απλά ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζει φασίστα οποιονδήποτε διαφωνεί μαζί του, τον θεωρεί εχθρό του και καλεί όλο το κόσμο να πολεμήσει "τους φασίστες", σε εμένα τουλάχιστον μου φαίνεται αδύνατο να έχει κάτι καλό να πεί. Είναι σαν το υποτιθέμενο Κοράνι πρόσφατα. Οι ίδιοι οι μουσουλμάνοι έδιωξαν τους πρόθυμους προστάτες τους. Με ένα απλό επιχείρημα. "Δεν σέβεστε τα χριστιανικά βιβλία, δε πιστεύετε στο Θεό, δεν έχετε καμμιά πίστη και έρχεστε να προστατέψετε τη δική μας;".

Έτσι λέω και εγώ. Εσύ μισείς όλους διαφωνούν μαζί σου και μου ζητάς να αγαπήσω κάποιους ανθρώπους; Γιατί; Επειδή μου λες εσύ οτι αυτό είναι το σωστό; Και ποιός είσαι εσύ; Αυτό είναι υποκρισία και χαζομάρα και φασισμός εδώ που τα λέμε.

Άμα θέλεις να βοηθήσεις αυτούς τους ανθρώπους φιλαράκο, και μια και καλείς τους πάντες σε ανταρσία κατά του συστήματος και επειδή φαντάζομαι πως δε σε πολυνοιάζει να παραβείς και λίγο το νόμο, γιατί δε πάς εκεί που κοιμούνται οι λαθρομετανάστες να βρείς ποιος Έλληνας η ξένος τους παίρνει τα λεφτά για το νοίκι, ποιος τους μοιράζει στα φανάρια κλπ. Άμα τον βρείς κάψε το αυτοκίνητο του, σπάστου το μαγαζί και κάνε τον μαύρο στο ξύλο. Όλοι μαζί σου θα είναι. Ακόμα και όλοι αυτοί που θα χάσουν το όποιο εισόδημα έχουν από αυτή τη θέση στο φανάρι, απλά και μόνο γιατί θα ξανακερδίσουν την αξιοπρέπεια τους.

Αν τώρα όλοι πραγματικά θέλαμε να λυθούν προβλήματα όπως η λαθρομετανάστευση απλά ένα πράγμα χρειάζεται. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ! Απλό και από ότι φαίνεται για τη χώρα μας μάλλον αδύνατο. Γιατί; Μα απλά γιατί δε συμφέρει κανέναν. Αυτούς που κυβερνούν γιατί δε θα μπορούν να αυθαιρετούν. Οι κυβερνώμενοι γιατί δε θα μπορούν να εκμεταλεύονται την εξουσία για να παρακάμψουν το νόμο. Και φυσικά όσοι φωνάζουν γενικά, δεν το θέλουν γιατί αυτή η κατάσταση τους δίνει λόγω ύπαρξης.

Το είπε ο Κάλβος 200 χρόνια πριν... Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Όπως φαίνεται η αρετή λείπει τελείως και για τόλμη ας το αφήσουμε.

Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να πούμε αλλά η αλήθεια δε θέλει πολλά λόγια. Το πρόβλημα μας δεν είναι οι 1 ή 2 εκατομύρια ξένοι που μας κλέβουν τις δουλειές αλλά οι 10 εκατομύρια Έλληνες που δεν λένε να σοβαρευτούν και αντί να φερθούν σα πολίτες αυτής της χώρας φέρονται σαν κλέφτες.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Όλα τα προβλήματα καταλήγουν στην ίδια λύση. Υπευθυνότητα. Και εδώ κολλάμε όπως συνήθως. Ελπίζω να μας βοηθήσει ο Θεός γιατί εμείς δε βλέπω να κάνουμε το παραμικρό...

Φτάνει όμως τόση γκρίνια.

Η αλήθεια είναι ότι έλειψα λίγο καιρό. Ήταν πολλά αυτά που είχα να κανω και απλά δεν είχα το χρόνο να ηρεμήσω. Μεταξύ αλλων απο τη τελευταία φορά ξαναπήγα ένα ταξιδάκι προς Κασπία μεριά, χάρηκα με τα αποτελέσματα που έφεραν οι κόρες μου στο σχολείο (έχω 2 κόρες στο λύκειο τώρα αστεία - αστεία) και διάβασα μερικά βιβλία κυρίως όσο ταξίδευα (Ιστορία, Στρατιωτική ΕΦ κα). Είδα και μια καταπληκτική cult σοβιετική ταινία ΕΦ του 1986, το "Кин-дза-дза!" (προφέρεται Κιν-Τζα-Τζα και σημαίνει ακριβώς αυτό) και μια cult σειρά Ε.Φ. "Lexx". Α ναι κατάφερα να περάσω και μια τάξη στην ξένη γλώσσα. Κατα τα άλλα μάλλον τεμπέλιαζα.

Τέλος πάντων ελπίζω να μην αργήσω πάλι να αναρτήσω κάτι. Αλλά και πάλι αυτό απαιτεί υπευθυνότητα και σα πολίτης αυτής της χώρας δε μπορεί να είμαι καλός στο υπόψην άθλημα...

Απαντήσεις

21:28. Συνηθίζεται κάθε χρόνο αυτές τις μέρες όλοι να θυμούνται την μη ιστορικότητα του προσώπου του Χριστού, την απάτη του Αγίου Φωτός, τις διάφορες προδοσίες της Εκκλησίας στην Εθνική Ιδέα κτλ. Είναι τόσο συνεπές το φαινόμενο που αλλιώς δε καταλαβαίνουμε ότι έφτασε το Πάσχα. 

Και τώρα προέκυψαν και οι Δωδεκαθεϊστές. Που ήσασταν τόσο καιρό ρε παληκάρια? Όταν οι προδότες παπάδες σφάζοταν επί τουρκοκρατίας ψάλλοντας ελληνικά εσείς που ήσασταν; Στο Μακεδονικό αγώνα; Έλα ντε....

Εκεί που δουλεύω ευδοκιμεί το είδος. Υπερυπερπατριώτες. Αυτόν το καιρό είναι μέσα στη γκρίνια γιατί εμείς οι Έλληνες γιορτάζουμε Εβραϊκές γιορτές. Τις εορταστικές άδειες τις παίρνουν πρώτοι βέβαια αλλά δε πειράζει παιδιά, χαλάλι σας.

Τους ακούς αυτές τις μέρες να γκρινιάζουν για το παπαδαριό. Και τι λένε; Πολλά. Ένα από τα αγαπημένα τους είναι ότι ανακάλυψαν ότι "το παπαδαριό" τα έβαλε με την αρχαία θρησκεία. Πια αρχαία θρησκεία; Αυτή του Περικλή και του Ομήρου; Αυτή είχε πεθάνει ήδη από την εποχή της Ρωμαϊκής κατάκτησης. Τότε δε κτίζοταν ναοί του Δία. Κτίζοταν ναοί του αυτοκράτορα, Σεραπεία και ναοί του Θεού Ήλιου.  Η αρχαία θρησκεία, το Δωδεκάθεο είχε ήδη χαθεί. Η νέα θρησκεία ήταν κάτι επιφανειακό και σίγουρα ήταν ειδωλολατρία. Δεν άντεξε τον ανταγωνισμό και χάθηκε. Απλή λογική. Εξέλικτική λογική αν θέλετε. Φυσική επιλογή. Αυτός ο έρμος ο Ιουλιανός, τον Ήλιο παρακαλούσε να τον βοηθήσει, και όχι τον Δία. Πίστευαν οι Έλληνες της εποχής του Ομήρου τον Ήλιο σαν υπέρτατο θεό; Δε νομίζω. Έτσι χάθηκε και ο Μιθραϊσμός στη Περσία που ήταν στα τελευταία του, όταν εμφανίσθηκε το Ισλάμ. Έτσι χάθηκε, την ίδια εποχή και ο χριστιανισμός στην Αίγυπτο, γιατί όπως φαίνεται δεν είχε βάσεις. Αν είχε λαϊκό έρισμα θα χάνονταν? Χάθηκε ο Χριστιανισμός στην ΕΣΣΔ,το Ισλαμ στις χώρες που ήταν Ευρωπαϊκές αποικίες; Η απάντηση είναι όχι. Βέβαια τώρα αν μερικοί βάλθηκαν να αναστήσουν κάτι πεθαμένο, "Ιδού η Ρόδος.....". Η ανάσταση είναι και σύμφωνη με το πνεύμα των ημερών. Αν τα καταφέρετε μπράβο. Αν όχι, όπως ταιριάζει σε Έλληνες δώσατε έναν αγώνα καλό αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα.

Έρχονται μετά και για ενίσχυση οι "λογικοί". Αριστεροί, διανοούμενοι και ότι άλλο κάτσει. Και λένε. Και τι δε λένε. Τι περιμένετε ρε παιδιά, κεραυνό να σας κάψει; Τι Θεός θα ήταν αυτός που δεν επιτρέπει την ελευθερη σκέψη. Τι πατέρας θα ήταν αν δεν αφήνει τα παιδιά του να κάνουν λάθος. Τόσο κακό που υπάρχει στον κόσμο; Ποιός το κάνει το κακό; Άνθρωποι το κάνουν. Άνθρωποι που ενώ έχουν την ελευθερία να διαλέξουν το καλό επιλέγουν να κάνουν το κακό. Μόνοι τους. Χωρίς εξαναγκασμό. Θέλει "αρετή και τόλμη η ελευθερία". Άμα φοβάστε την ελευθερία των άλλων πάτε να κρυφτείτε. Όποιος τολμάει ας προχωρήσει. Η πίστη είναι μια επιλογή. Όπως και ο Έρωτας. Δεν είναι υποχρέωση.

Οι εραστές της λεπτομέρειας τώρα θα πούνε “Μα αφού άλλα λέει ο ένας και άλλα ο άλλος στα Ευαγγέλια!”. Προφανώς, τι περιμένατε; Ακριβή αναπαραγωγή; Μυαλά είχανε και όχι βιντεοκάμερες και κασετόφωνα. Αλλά έτσι κι αλλιώς προτιμώ μια πίστη που βασίζεται σε ασαφείς ως προς τις λεπτομέρειες αφηγήσεις απλών ανθρώπων, παρά μια λογοκριμένη θρησκεία όπου διορθώνονται όλα για να φαινόμαστε όπως πρέπει. Εξάλλου όλοι δέχονται το Θουκυδίδη και τις δημηγορίες του σαν αξιόπιστες μαρτυρίες. Ποιός θα τολμούσε να την αξία του Επιτάφιου του Περικλή, μόνο και μόνο επειδή δεν υπήρχε διαθέσιμος στενογράφος. Έτσι, εμένα τουλάχιστον, δεν με ενοχλεί αν μετά από μερικές δεκαετίες που συνέβησαν κάποια γεγονότα 4 συγγραφείς δε συμφωνούν στις λεπτομέρειες. Το νόημα παραμένει το ίδιο. Εξάλλου είναι πίστη στο Θεό και όχι αναδρομική συμμόρφωση με τη κομματική ορθότητα των Σοβιέτ. Βλέπετε στην Ορθοδοξία ειδικά, αντίθετα με τον υπαρκτό όποιος δεν πιστεύει, δεν θα πάει σε Γκούλαγκ. 

Η αλήθεια όμως είναι ότι κάτι με στεναχωρεί. Όταν ακούω κάτι λόγια του τύπου "η ημετέρα ταπεινότης" από μητροπολίτες και πάνω. Αυτό πονάει, γιατί θυμάμαι τους λύκους με δορά προβάτων. Πονάω όταν ακούω για βυζαντινές μεγαλοπρέπειες και για κλίματα κατάνυξης από την τηλεόραση. Πονάω όταν ακούω πολιτικούς να μιλάνε για το νόημα των ημερών.  Και αυτά είναι σημαντικά θέματα. Δυστυχώς αν και αυτά μπορούν να αλλάξουν κανένας δεν ασχολείται με αυτά. Η αλλαγή, ακόμα και προς το καλύτερο τρομάζει. Για αυτά, θα μιλήσω όμως μια άλλη φορά.

Δε θεωρώ τον εαυτό μου απολογητή, αλλά απλά λέω αυτό που νοιώθω όταν ακούω τα ίδια και τα ίδια χρόνια τώρα. Δεν είναι δυνατόν όλοι οι άνθρωποι να συμφωνούν. Από την αντίπαράθεση επιχειρημάτων θα βγεί κάτι καλό τις περισσότερες φορές. Από το φανατισμό τι μπορεί να βγεί;

Θυμός

18:42. Τα πήρα στο κρανίο. Στη δουλειά (που αλλού). Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες. Σημασία έχει ότι ορισμένοι έχουν συνηθίσει να μην κάνουν το παραμικρό, να μην μπορούν να πετύχουν οτιδήποτε, που θεωρούν πια οτι αυτό είναι όχι απλά φυσιολογικό αλλά και υποδειγματική συμπεριφορά. Έτσι πια η επιτυχία, το παραμικρό επίτευγμα, είναι κατακριτέα. Γιατί; Μα γιατί μάθαμε να είμαστε άχρηστοι και είμαστε περήφανοι για αυτό. Τρελαίνομαι όταν το ζω στη δουλειά μου. Με πειράζει, ή μάλλον πιο σωστά με προσβάλλει. Τι να κάνεις όταν και ο από πάνω το βρίσκει φυσιολογικό; Λίγα πράγματα. 

Είναι αυτό που λέγαν οι αρχαίοι "Αργία μήτηρ πάσης κακίας". Τραγικό.  Απλά δε κουράζεσαι. Έτσι έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο. Να λες, να λες, να λες. Τι; Έχει σημασία. Ισως έχει. Γιατί αυτά που λες τελικά είναι "κάνε με μία (1) μέρα πρωθυπουργό και μία (1) εισαγγελέα". 

Τελικά αυτό είναι που μας έχει φάει έχουμε γεμίσει εκκολαπτόμενους πρωθυπουργούς και εισαγγελείς. Ποιός μένει να δουλέψει; Ποιός θα σκάψει; Έχετε πρωθυπουργούς να σκάβουν; Ποιός θα κτίζει; Έχεις δεί εισαγγελέα να κτίζει; Τί μένει; Άτομα με μειωμένη φιλοδοξία και ανυπαρκτες προοπτικές. Τι να περιμένεις από αυτούς! Για το λόγο αυτό τίποτα δε πάει καλά!

Νομίζω ότι χρειαζόμαστε σε εθνικό επίπεδο πολύ ξύλο. Γιατί από την ατομική μεγαλομανία  περάσαμε στην ομάδικη ... άντε να μην το πω γιατί διαβάζουν και μικρά παιδιά.  Βρίσκουμε παντού εχθρούς, που μας αντιμάχονται. Και εμείς τι κάνουμε. Τυρβάζουμε περί αρχαίων προγόνων. Από δουλειά : ΜΗΔΕΝ (0). Και όλοι συμφωνούμε, χανόμαστε!

Έτσι τί χρειάζεται μια χώρα γεμάτη πρωθυπουργούς και εισαγγελείς για να σωθεί; Το βρήκαμε ! Μια ομάδα! Τι ομάδα; Ποδοσφαίρου; Δε ξέρω το άθλημα, αλλά την ακούω συνέχεια παντού. "Ε". Δεν έχω ασχοληθεί ιδιάιτερα με το θέμα, έτσι μπορεί και να υπάρχει. Ο Χαρδαβέλας, πάντως,  λέει ότι θα έρθει να μας σώσει.  Το ερώτημα είναι, από τι να μας σώσει; Εδώ έχουμε 2 επιλογές. 

Επιλογή α. Από τους εχθρούς που έχουμε, σύμφωνα με αυτούς που επικαλούντε τον ερχομό αυτής της ομάδας.

Επιλογή β. Από τον κακό μας εαυτό σύμφωνα με το δικό μου φόβο.

Γιατί αν ισχύει το α, τότε όλος ο κόσμος είναι ο εχθρός μας. Βλέπεται της κοντής ........ της φταίνε οι τρίχες. Αν μια χώρα σα τη δική μας ζορίζεται από "εχθρούς" σαν την Αλβανία και δε μπορεί να εξασφαλίσει την ελεύθερη διακίνιση ιδεών ακόμα και σ' αυτά τα πανεπιστήμια τότε λογικά όλοι μπορούν να μας κάνουν κακό. Έτσι όταν έρθει η υπόψη ομάδα, για να μας σώσει, πρέπει να αποστειρώσει τα πάντα εκτός συνόρων.

Αν ισχύει το β τότε επειδή μας φταίνε οι τρίχες τότε δεν αξίζουμε τίποτα. Μαλλον η ομάδα θα αποστειρώσει τα πάντα εντός συνόρων.

Βέβαια μπορεί να ισχύουν και τα α και β ταυτόχρονα, οπότε οι "Ε" να αποστειρώσουν απλώς τα πάντα και να ξεκινήσουν από την αρχή.

Υπάρχει και μιά ακόμα εφιαλτικότερη επιλογή. Να μην υπάρχει Ομάδα "Ε". Και όλα θα συνεχίσουν όπως πρώτα. Και τότε τι θα κάνουμε; Η Ομάδα αυτή ήταν μια κάποια λύσις.....

Εχθροί

20:38. Ναι πέρασε καιρός. Όχι δε βαρέθηκα να γράφω, απλά ήταν μια περίοδος προετοιμασίας για κάτι σημαντικό στη δουλειά μου. Αυτό σημαίνει οτι απλά δεν είχα χρόνο για περίπου 1 μήνα για τίποτα άλλο. Το καλό είναι ότι η αποστολή πήγε καλά, και περάσα 5 μέρες σε ένα μακρινό μέρος, από αυτά τα μέρη που συνήθως αγνοούμε και δεν ενδιαφερόμαστε να πάψουμε να αγνοούμε. Πάντως η βόλτα ήταν ωραία, το φαγητό καταπληκτικό (δοκίμασα 5 διαφορετικά είδη χατζαπούρι) και το κρασί αρκετά καλό.

Τώρα μετά από λίγες μέρες ανασυγκρότησης βρίσκομαι εμπρός από το πληκτρολόγιο και πάλι. Θα μιλήσω για τη γκρίνια που με εκνευρίζει. Όχι της γυναίκας μου. Ο γάμος μου είναι ευλογημένος γιατί η γυναίκα μου κοιμάται τη στιγμή που το κεφάλι της θα αγγίξει το μαξιλάρι. Ειλικρινά αγνοώ παντελώς την έννοια της κρεβατομουρμούρας. Αναφέρομαι στη γκρίνια σαν εθνική θέση. 

Η Ελλάδα είναι το κέντρο του κόσμου αλλά δε μας αφήνουν να προοδεύσουμε οι ............. 

α. Εβραιομασώνοι

β. Αμερικάνοι

γ. Δυνάμεις της Αντίδρασης

δ. Τα 3 πουλάκια που κάθονται στην άκρη στο ποτάμι

ε. Όλα τα παραπάνω συν τα Ούφο από την Ανδρομέδα

Ανάλογα το πόνο του ο καθένας συμπληρώνει.

Είμαι συνηθισμένος όταν φταίω να αναλαμβάνω την ευθύνη των πράξεων μου. Εκνευρίζομαι αφάνταστα από το γεγονός ότι στη χώρα μου κανένας δεν φταίει. Για όλα φταίνε οι "άλλοι". 

Ξέρω γίνομαι βαρετός αλλά πάλι κάποιος σήμερα με ζάλισε ότι για όλα φταίνε οι εβραιομασώνοι. Που τα έχουν με τον ελληνισμό. Και που θέλουν να μας αφανίσουν. Εντάξει έχεις δίκιο. Εσύ τι έκανες να προστατεύσεις τη χώρα σου; Η απάντηση είναι πάντα η ίδια, φταίνε οι άλλοι εγώ τι να κάνω.

Είναι εκνευριστική αυτή η μοιρολατρεία. Το αποτέλεσμα είναι δεδομένο. Ακόμα και αν αληθινά φταίνε οι "άλλοι" δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Απλά δεν βελτιωνόμαστε. Δε γινόμαστε καλύτεροι, δεν αλλάζουμε.

Μια και είπα για εβραίους. Πόσοι εβραίοι επιστήμονες έχουν πάρει βραβείο nobel; Πόσοι Έλληνες; Ναι μα εμείς όταν φτιάχναμε Παρθενώνες οι άλλοι τρώγαν βελανίδια. Πολύ καλά κάνανε. Σήμερα χτίζουμε Παρθενώνες; Εεεε, όχι μόνο κανα αυθαίρετο στα καμμένα. Τότε παρατάτε με το χθές. Το σήμερα μας είναι αυτό που έχει σημασία και όχι το χθες  (βέβαια εδώ που τα λέμε αυτό το σήμερα κάνει το χθες να θέλει να φορέσει μαύρα γυαλιά, καπέλο και να αλλάξει γειτονιά το ταχύτερο). 

Ο σπόρος που δε νοιάζεται να γίνει ψηλό δέντρο, γίνεται τροφή για τα κατσίκια. Αν τα δισέγγονα αυτών που έκτισαν τον Παρθενώνα και  εγγόνια αυτών που έκτισαν την Αγιά Σοφιά είναι άξια μόνο να κάθονται σα γκρινιάριδες ζητιάνοι έξω από τα έργα των προγόνων τους, τότε αυτός ο τόπος δεν τους αξίζει. Όποιος θέλει να πει κάτι να το πεί με έργα. Αυτό βέβαια θέλει δουλειά και όχι κλάψα, μόχθο και όχι παράπονα. Όπως λέει και ο ποιητής: "η δουλειά κάνει τους άντρες". Και άστε ήσυχους τους εβραιομασώνους, την παγκόσμια αντίδραση και τα Ουφο. 

Πρέπει να ομολογήσω ότι και στη μπλογκόσφαιρα αυτό το φαινόμενο είναι συνηθισμένο. Η κινδυνολογία. Η γκρίνια. Είπαμε "οι βάρβαροι είναι μια κάποια λύσις". Όμως βαρέθηκα τη κακομοιριά!! Πείτε κάτι εποικοδομητικό. Ακόμα καλύτερα μή λέτε, κάντε! Ας σταματήσει πια η μοιρολατρεία. Εν ανάγκη δείτε τους Εβραίους τι κατάφεραν.

Σαράνταδύο

10:50.   "42"

Η απάντηση στο ερώτημα για τη ζωή, το σύμπαν και τα πάντα! (Για τους μυημένους στο έργο του μέγιστου μύστη Δώγλας Ανδαμς)

Επίσης η ηλικία μου από τις 24 Ιανουαρίου. (Για τους αμύητους)

Αυτή η ηλικία σημαίνει κάτι.  Τι ακριβώς δε ξέρω. Και είμαι σίγουρος ότι δε με συμφέρει να μάθω. Γι' αυτό δεν πρόκειται να ξανασχοληθώ με αυτό το θέμα μέχρι τις 24 Ιαν 2010.

Πίσω στα ασήμαντα. Τί είχαμε τις τελευταίες μέρες. Αρκετά ενδιαφέροντα. Μια νέα προσέγγιση στα τηλεοπτικά δελτία καιρού. Αυτοστραγγαλισμό της Ελλάδας στις εθνικές οδούς. Ένας πολύ μελαχροινός που κάνει πως δεν ακούει όταν τον φωνάζουν Χουσεϊν μπέρδεψε τα λόγια του  εμπρός από τις κάμερες. Κακοκαιρία στην Ευρώπη. Τα γνωστά και συνηθισμένα δηλαδή.

Είχαμε και άλλα πολύ ενδιαφέροντα. Το παζάρι βιβλίου παραδείγματος χάριν. Ένας σημαντικός θεσμός. Όπως κάθε χρόνο πήγα και πήρα κάποια βιβλία. Βρήκα μεταξύ άλλων Μπωντλαίρ και Ναζιμ Χικμέτ. Ο πρώτος εντάξει. Ο δεύτερος όπως και ο Μαγιακόφσκι με έκανε λίγο να ξενερώσω. Όχι γιατί η ποίηση του είναι κακή. Αλλά αν γράφεις ένα ποίημα για να πεις ότι ένας μουστάκιας είναι ίδιος ο κομουνισμός πρέπει ή να είσαι πολύ στρατευμένος ή πολύ φοβισμένος (τώρα τι από τα δύο ήταν δεν το ξέρω, αλλά έζησε αρκέτα χρόνια μετά το θάνατο του Στάλιν). Σε καμμιά περίπτωση ειλικρινής. Κατάντια για έναν ποιητή. Από ότι φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό για ένα κομμουνιστή ποιητή. Πάντως όπου δεν ανακατεύονταν Γεωργιανοί με μουστάκι τα ποιήματα του ήταν πολύ πιο ενδιαφέροντα. Ειδικά εκείνα που ήταν εντελώς αντίθετα με αυτά που πιστεύω. Αυτό νομίζω ότι είναι η αξία της τέχνης. Να κάνει εκείνα με τα οποία δε συμφωνείς να σου αρέσουν. Και αυτό είναι η πρόκληση του να είσαι ελεύθερος άνθρωπος. Να έχεις την τόλμη να ακούσεις κάτι που δε σου αρέσει και την αρετή να παραδεχθείς το λάθος σου μετά. 

Αλήθεια, μια και μιλάμε για Τούρκους καλιτέχνες και μάλιστα στρατευμένους, είδατε ο Αττίλας τί έκανε στον Αττίλα; Τουρκία - Ανθρώπινο είδος 10 - 0! Απλά δεν έχω τίποτα να πω.

Ειλικρινά πόσο ανεύθυνοι είναι αυτοί που υποτίθετε ότι μας ενημερώνουν. Δεν καταλαβαίνουν τι παίζεται δίπλα μας; Οκ! Ξεχάστηκα, λες και έχουμε τύπο στη χώρα και όχι έμμισθη έντυπη και ηλεκτρονική προπαγάνδα. Καλά που υπάρχουν και τα blogs.... Τέλος πάντων αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι δίπλα έχουν άλλη παιδεία. Ο θάνατος ενός απροστάτευτου δεν είναι διαστροφη και άνανδρη δολοφονία, αλλά επιβεβαίωση δύναμης. Το κακό είναι ότι δεν έχουν αλλάξει. Αλλά είπαμε εμείς κάνουμε έντονότατα διαβήματα. Δε τολμώ να διανοηθώ τι θα γράφει το βιβλίο ιστορίας που θα κάνουν τα παιδιά το 2109 για τη γενιά μας. Πριν 100 χρόνια είχαμε και έναν Παύλο Μελά. Από εμάς ποιόν να κοιτάξουν τα παιδιά μας "και τα μάτια να γεμίσουν παλληκάρι";  Είναι κρίμα γιατί μπορούμε, αλλά δυστυχώς "αφεθήκαμε και ενδίδουμε".

Δεν ντρέπομαι τόσο τους προγόνους μου, αυτοί έφυγαν. Ντρέπομαι την κρίση αυτόν που θα ακολουθήσουν. Τη γνώμη των παιδιών και των εγγονιών μας.  Τουλάχιστον θα γελάνε με τα εντονότατα διαβήματα. Είμαι όμως σίγουρος ότι η γενιά μας αξίζει και δικαιούται κάτι καλύτερο........

Εμπιστοσύνη

17:42. Για μέρες δεν ένοιωθα έτοιμος να γράψω. Απλά δεν ένοιωθα ότι είχα κάτι να πω. Όχι ότι δεν έγινε κάτι. Έγιναν πολλά. Μεταξύ άλλων ένα εκπληκτικό ραβανί από τη μεγάλη μου κόρη. Ένα δίωρο, μεταμεσονύκτιο, εκμυστηρεύσεων με τη μικρή. Ο καλύτερος μου φίλος έβαλε facebook. Εντάξει δεν είναι και τόσο συγκλονιστικά όλα αυτά, αλλά όπως και να το κάνουμε, είναι κάτι. 

Α, ναι και παρατρίχα να το ξεχάσω, συνεχίζεται η αμφισβήτηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας μου από έναν γείτονα ο οποίος συνήθως "δε συνάδει".  Αλλά όπως λένε και οι πιό πάνω από εμένα: είμαστε έτοιμοι. Αλλά κυρίως ψύχραιμοι. Σοβαροί, δε μαλώνουμε με τα άλλα παιδιά.

Η αλήθεια είναι ότι όσοι γνωρίζουν τον αθόρυβο αγώνα που γίνεται εκεί που πρέπει, παίρνουν αυτή τη δήλωση περί ετοιμότητας, στα σοβαρά. Το κακό είναι οτι από αυτούς που πρέπει, κανείς δε γνωρίζει πόσο σκληρός είναι αυτός ο αγώνας. 

Οι γείτονες μας είναι ανίκητοι στα παπατζηλίκια. Αμα δείτε γαλοπούλες να μαλώνουν, θα δείτε ότι φουσκώνουν, απλώνουν τα φτερά τους και κάνουν θόρυβο. Έτσι και οι γείτονες. Κάνουν πολύ θόρυβο. Δεν λέω ότι είναι ακίνδυνοι, απλά λέω ότι κάνουν πολύ θόρυβο. (Τώρα θα ήθελα να ολοκληρώσω τη μεταφορά με κάποιο ηρωική παρομοίωση περί του αθόρυβου λιονταριού πριν χτυπήσει αστραπιαία, αλλά δε μου βγαίνει.) 

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τις παρομοιώσεις όταν η Ελλάδα σιωπά είναι τελικά αποτελεσματική. Όταν κάνει θόρυβο, άστο καλύτερα. Όπως όλοι γνωρίζουν η σιωπή είναι χρυσός. Αν και με αυτό το χρυσό δεν αγοράζεις όπλα, μπορείς να αγοράσεις χρόνο για εκπαίδευση και προετοιμασία.

Είναι προφανές οτι τίποτα δεν είναι απλό. Έχουμε ψυχωμένους και αποτελεσματικούς ανθρώπους. Αν τώρα έχουμε και άλλον έναν Κατσιμήτρο  εύκαιρο όταν χρειαστεί, ακόμα καλύτερα. 

Το κακό είναι ότι μεταπολεμικά σχεδόν ποτέ δεν είχαμε μια πολιτική ηγεσία που να ένοιωσε ότι εμπιστεύεται τις Ένοπλες Δυνάμεις ώστε να μη φοβάται όταν απειλούν με πόλεμο τη χώρα. Έτσι η πολεμική αρετή έδωσε τη θέση της στη ψυχραιμία.

Αυτό γίνεται αμέσως κατανοητό αν κάνουμε μια μικρή σύγκριση με το Ισραήλ. Η πολιτική ηγεσία συνήθως αποτελείται από παλαίμαχους. Παλαίμαχους ιδιαίτερα επιτυχημένους. Πχ. Νταγιάν και Σαρόν. Στρατηγοί απόστρατοι. Με απίστευτες νίκες σε σχετικά μικρή ηληκία. Που κατανοούν πλήρως τις δυνατότητες των ενόπλων δυνάμεων της χώρας τους. Τις γνωρίζουν και τις εκμεταλεύονται. Επιτυχώς εδώ και 60 χρόνια. Εδώ; Άστράτευτοι υπουργοί, πρωθυπουργοί "αντιμιλιταριστές", αντιεξουσιαστές βουλευτές. Απαξίωση της θητείας από τις ανώτερες τάξεις. Δηλαδή πλούσιοι, πνευματικός (με το ευρύτερο δυνατό πλάτος του όρου για να περιλάβει, κυρίως, δημοσιογράφους και "περσόνες" της τηλεόρασης) και καλιτεχνικός (με την ελαστικότερη δυνατή ερμηνεία για να περιλάβει, κυρίως, καλιτέχνες της παραλιακής και της τηλεόρασης). Κανείς δεν υπηρετεί. Και όλοι μιλάνε για καταπίεση στο στρατό. Που το μάθανε; Ποιός τους το είπε; Μήπως ο παρουσιαστής που ήταν 2 χρόνια ναύτης - εκφωνητής κεντρικού δελτίου; Ή μήπως ο άλλος που χτυπούσε στρατονόμους με το αυτοκίνητο του. Αποτέλεσμα, στερεότυπα στη τέχνη και τη ζωή, ανακοινώσεις περί αναβάθμισης κοινωνικού ρόλου και κυρίως ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ στην εξωτερική πολιτική και εντονότατα διαβήματα. Και μια υποστολή σημαίας. Και αρκετοί θάνατοι νέων που χάθηκαν στο Αιγαίο, τοις κείνων ρήμασι....

Αντίθετα από ότι νομίζει όμως κανείς αυτή είναι μια αισιόδοξη καταχώρηση. Οι νέοι άνθρωποι που υπηρετούν, όσο και αν ντρέπονται να το παραδεχτούν, νοιώθουν περήφανοι που είναι στρατιώτες. Και έστω από φιλότιμο και αξιοπρέπεια προσπαθούν να είναι καλοί σ' αυτό που κάνουν. Και συνήθως το κάνουν καλά. Και τα στελέχη το ίδιο. Αν και οι εξοντωτικοί ρυθμοί των μονάδων τους εξουθενώνουν, καταφέρνουν με ότι μέσα και προσωπικό έχουν στη διάθεση τους, οι μονάδες τους, να είναι ικανές πάντα να "βγούν έξω". Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Οι μονάδες, τα πλοία και τα αεροπλάνα ασκούνται συνέχεια. Τα μέσα και το προσωπικό καταπονούνται. Αλλά στο τέλος όλα γίνονται. 

Το παράπονο κάθε στρατιώτη, ανεξαρτήτως βαθμού, είναι η άσκοπη ταλαιπωρία. Όχι η κούραση, αλλά η άσκοπη ταλαιπωρία.   Όσοι έχουν βρεθεί σε μονάδα το καταλαβαίνουν αυτό.  Όσοι υπηρέτησαν μόνο σε γραφείο δε μπορούν να το καταλάβουν. Ηθικό υπάρχει. Κρυμμένο. Για τις δύσκολες ώρες, μαζί με τη περηφάνια, τη λεβεντιά και ότι άλλο χρειάζεται για έναν ήρωα να πολεμήσει σαν Έλληνας. 

Σίγουρα λείπουν πολλά από τις σημερινές Ένοπλες Δυνάμεις. Αυτό, όμως κατά την γνώμη μου, που λείπει περισσότερο είναι η εμπιστοσύνη. Δυστυχώς όσο η κοινωνία κουβαλάει συμπλέγματα δεκαετιών αυτό δεν αλλάζει. Μέχρι τότε, οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις θα είναι απλά μια έκφραση. Κρίμα γιατί πολύ εύκολα θα μπορούσαν να είναι η πραγματικότητα.

Αυτή η χώρα ποτέ δεν τα κατάφερε να είναι προκλητικά φιλοπόλεμη. Αν δούμε όμως, από την ανεξαρτησία όποτε η κυβέρνηση αξιοποίησε το όποιο αξιόμαχο των Ενόπλων Δυνάμεων, βγήκε κερδισμένη. Χαρακτηρηστικό παράδειγμα η περίπτωση Πάγκαλου (εννοείτε του παππού). Με τη Στρατιά Θράκης και μετά όταν έστειλε Στρατό μέχρι τη Φιλιππούπολη. Μετά το Μεταξά κανείς πολιτικός δεν ήξερε τι να κάνει με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Εκτός ίσως από τον Παπάγο και τον Πλαστήρα. Που ήταν και αυτοί στρατιωτικοί, σαν το Μεταξά και το Πάγκαλο. Από τότε.....

Είναι κρίμα η προσπάθεια όλων να μην αναγνωρίζεται από την πολιτεία. Δε μιλάω για αναγνώριση με μισθούς και οικονομικές παροχές. Μιλάω για την θεμελιώδη αναγνώριση της ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων να προστατέψουν τη χώρα από αυτούς που την κυβερνούν. Μας πονάει όλους. Και σίγουρα οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν το αξίζουν.

Γιατί οι άνθρωποι, οι στρατιώτες που ορκίστηκαν να προστατεύουν τη πατρίδα τους, αξίζουν τουλάχιστον την εμπιστοσύνη της πολιτείας, οτι μπορούν να την υπερασπιστούν. 

Κανείς δε θέλει τον πόλεμο. Ιδίως αυτοί που ξέρουν ότι θα είναι στη πρωτη γραμμή. Αλλά το "ουκ ελλάτω παραδώσω" είναι βαριά κληρονομιά.

Δε χρειάζεται να κάνω προτάσεις.

Θα πώ μόνο ότι εμείς είμαστε εδώ.

Κι όποιος θέλει ας έρθει. 

Άτιτλο

23:25. Είναι κατάρα να ζεις σε ενδιαφέροντες καιρούς. Εμείς είμαστε πολύ καταραμένοι. 

Σκοπός αυτού του ιστολογίου είναι η αναφορά στα ασήμαντα. Αλλά πως να αφήσεις όλα τα άλλα ασχολίαστα. Και υπάρχουν τόσα πολλά να σχολιάσεις....

Π.χ. Μια γυναίκα που υποφέρει δεν μπορεί να λέει κωλόπαιδα στην τηλεόραση ενώ μια ξανθιά μπουμπού μπορεί να μιλάει για μπάτσους σε κεντικό δελτίο ειδήσεων.

Ο Σαντάμ ήταν φασίστας και ας άφηνε δημοσιογράφους στην εμπόλεμη ζώνη, το προπύργιο του ελέυθερου κόσμου δεν επιτρέπει σε δημοσιογράφους να ενημερώσουν το κόσμο. Οι διανοούμενοι (ναι εντάξει εδώ γελάμε) μιλάνε για κράτος - δολοφόνο γιατί χάθηκε ένα παιδί και δεν ανησυχούν που όλοι καταδίκασαν πριν την δίκη τον ένοχο, χαραμίζοντας τους αγώνες αιώνων για ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα, το τεκμήριο αθωώτητας.

Οι ίδιοι επαγγελματίες αντιεξουσιαστές που καίνε μια πόλη, ας το δεχτούμε, από αγανάκτηση για την απώλεια ζωής ενός 15χρονου, δε λένε τίποτα για το θάνατο εκατοντάδων παιδιών. Λεβέντες γιατί δε πάτε κανα μήνα στη Γάζα να μάθετε τη σημαίνει αντάρτικο πόλεων, εξέγερση, αγώνας. Πως; Δεν έχει άσυλο; Ε, τι νομίσατε; Εκεί τα παιδιά αυτών που επέζησαν από ένα 10ετές ολοκαύτωμα θα αστειύονταν; Δεν αστειεύονται! ΣΚΟΤΏΝΟΥΝ! Σκοτώνουν τα εγγόνια αυτών που τους προστάτευσαν όταν οι Δυτικοί Σταυροφόροι τους σκότωναν. Εσάς θα σας φερθούν καλύτερα. Αν τολμάτε πάτε να τα βάλετε με εκείνο το κράτος. Ιδού η Γάζα ιδού και το πήδημα! (και το πυροβολικό, τα άρματα, η πείνα και η δόξα ενός αγνωστου και ανώνυμου θανάτου.)

Και φυσικά θα πω τώρα για το Διαμαντή. Όχι δε θα πω ότι ήταν ένα παιδί των €700. Όχι. Απλά εκτέλεσε το καθήκον του. Χωρίς γκρίνια και μιζέρια. Η δουλειά που κάνει είναι επικίνδυνη. Όλοι όσοι φοράνε στολή το ξέρουν. Όλοι όσοι φυλάνε κάποιες Θερμοπύλες.

Οι Θερμοπύλες αυτού του παιδιού ήταν μπροστά από κάτι που υπάρχει σε αφθονία στη χώρα μας (Υπουργείο) για κάτι που λείπει από τις ψυχές μας (πολιτισμός). Τιμή του λοιπόν, που του στη ζωή του "φυλάγει Θερμοπύλες". Αυτό το καταλαβαίνουν όλοι αυτοί "που από χρέος μη κινούντες" σε κάποια σκοπιά του Έβρου ή σε κάποιο Φαρμακονήσι φυλάνε τις δικές τους Θερμοπύλες. Όχι όμως και όσοι περνάνε καλά σε κάποιο γραφείο.

Δεν γνωρίζω προσωπικά τον Διαμαντή. Δε γνωρίζω το χαρακτήρα του. Μπορεί να είναι ο περισσότερο "δίκαιος και ίσος σ΄όλες του τις πράξεις", μπορεί και όχι. Δεν μπορώ να τον κρίνω. Δε γνωρίζω καν αν θα τον συμπαθούσα. Όμως αυτός που τον έκρινε από το χρώμα των ρούχων του είναι ένας φασίστας. Ένας φασίστας που ανδρώνεται, όχι δεν τη χαραμίζω τη λέξη άνδρας, σημαίνει κάτι άλλο, ένας φασίστας που καταντάει έτσι σε μια κοινωνία που αυτοκτονικά σκοτώνει την ελευθερία. Τον λυπάμαι, όπως λυπάμαι και μένα και όλους μας.

Ο Διαμαντής και όσοι σαν τον Διαμαντή

"παλ' εις μικρόν γενναίοι

πάλι συντρέχοντες όπως μπορούνε"

απλά βρίσκουν το μπελά τους ότι και άν κάνουν. Πάντα κάποιος μεγαλόσχημος θα βρεί κάτι σπουδαίο να πεί. Ο κάθε Διαμαντής όμως δε μπορεί να πει. Μπορεί μόνο στη γωνία του δρόμου να φυλάξει σκοπός προστατεύοντας τους συναδέλφους του. Ή μπορεί να προσευχηθεί όπως κάνει ο νεαρός Ισραηλινός στρατιώτης πριν ξεκινήσει για τη Γάζα.

Και δυστυχώς περισσότερη τιμή του πρέπει του Διαμαντή γιατί αυτός  είναι εκεί να προστατεύσει αυτούς που τον απαρνιούνται με την πρώτη ευκαιρία. Ήταν εκεί και πληρώνει τώρα. Αλλά αυτή είναι η δουλειά του. 

Δεν ξέρω στη ζούγκλα που ζούμε σήμερα τη ζώο θα μπορούσε να είναι ο Διαμαντής. Αετός η μυρμηγκι ή λιοντάρι. Το σίγουρο είναι ότι δεν είναι ύαινα. (Το καταλαβαίνεις εύκολα, δεν έχει λεφτά και δεν είναι σε κάποιο τηλεοπτικό παράθυρο). Δυστυχώς έχουμε μπόλικες και καλοθρεμμένες σήμερα. Και λυπάμαι που το αίμα του Διαμαντή θα τις κάνει και πιό καλοθρεμένες. Δεν είμαι καν περίεργος να ακούσω τι θα πουν. Βαρέθηκα.

Παρασύρθηκα και είπα πάρα πολλά.

Θα ευχηθώ μόνο περαστικά στον Διαμαντή.

Και θα αφιερώσω τις "ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ" σε κάθε Διαμαντή, οπουδήποτε.

Αρχή

00:12. Ναι έφτασε η ώρα για την πρώτη καταχώρηση της χρονιάς. Μετά από ώρες φαγητού και κοινωνικών επαφών ήρθε η ώρα για λίγη σκέψη.....

Εντάξει φτάνει. Μη μας γίνει και συνήθεια η σκέψη. Φαντάζεσται μια κοινωνία με σκεπτόμενους ανθρώπους; Τι φρίκη! Ευτυχώς εμείς εδώ δε κάνουμε τέτοια πράγματα.

Εμείς εδώ λέμε απλά την αλήθεια χωρίς σκέψη. Επαναστατικά. Πχ. είδα, μερικές μέρες πριν, κομψούς επαναστάτες νεαρούς με πολύ ακριβά ρούχα να λένε ηρωικά περί κατάλυσης κράτους και αντίστασης ενάντια στην κρατική βία και λόγια συμπαθείας για λαθρομετανάστες που ήρθαν να γλυτώσουν από τη κόλαση της Γάζας. Σήμερα δε βλέπω τους ηρωικούς αυτούς μαχητές να λένε το παραμικρό για τις επιχειρήσεις των Ισραηλινών στη Γάζα. Το ενδιαφέρον, όμως,  είναι ότι αυτοί που υπεραμύνονται μιας ισχυρής κρατικής καταστολής εναντίον των μουσουλμάνων λαθρομεταναστών, ξαφνικά ανακάλυψαν τι περνούν στη Γάζα οι Παλαιστίνιοι.

Τέλος πάντων είναι η υποκρισία που με εκνευρίζει. Δε μπορεί ρε φίλε να ουρλιάζεις μέσα από ένα άσυλο για κρατική βία και όταν βλέπεις ένα φασιστικό μηχανισμό καταστολής που σκοτώνει μαζικά να περιορίζεσαι σε χλιαρές ανακοινώσεις. Άμα είσαι άντρας η οτιδήποτε κατα την ιδεολογία σου είναι φορέας τιμής, τράβα εκεί να πολεμήσεις τα Merkava και τα Apachee. Βέβαια, θα μου πεις,  εκεί δεν έχει άσυλο να πετάς μολότωφ εκ του ασφαλούς. Άσε και το πλέον τραγικό.... Εκεί δεν έχει Κολωνάκι να συντονιστείς με τους άλλους συναγωνιστές. 

Όσο για τους λαθρομετανάστες τώρα... Βλέπω αυτούς τους επαναστάτες με τα DKNY, Timberland, Ralph Lauren κτλ να λένε περι δικαιωμάτων. Δεν είδα κανέναν από αυτούς στα φανάρια να μαζεύει έναν έρμο που τον αναγκάζουν να πουλάει χαρτομάντηλα, και να του δίνει καταφύγιο. Ούτε και τους είδα να στεναχωριούνται ιδιαίτερα που αυτοί που εκμεταλεύονται τους λαθρομετανάστες πλουτίζουν ανενόχλητοι.

Από την άλλη ξαφνικά κάποιοι που αποκαλούσαν τους λαθρομετανάστες "μουσουλμανικά σκουπίδια" τώρα να μιλάνε για ηρωικούς μουσουλμάνους αγωνιστές κατά του σιωνισμού. Δηλαδή ρε φίλε αν ένας τύπος από το Μπαγκλαντές περάσει από 40 κύματα για να ρθεί στην Ελλάδα όπου θα περάσει 2 - 3 εφιαλτικά χρόνια, δουλεύοντας σα δούλος, ξεχρεώνοντας αυτούς που τον έφεραν,  είναι σκουπίδι, ανώ αν κάτσει στη χώρα του φτωχός και άνεργος είναι ηρωικός μαχητής κατά του σιωνισμού; Τι αλλάζει; Μήπως ο ήλιος της Ελλάδας κάνει τους μουσουλμάνους να χαλάνε; 

Αποφασίστε ρε παιδιά, και οι από εδώ και οι από εκεί.

Επειδή πάλι αρχισα να γκρινιάζω σταματάω.

Περισσότερα σύντομα......

19:39. Για τρείς (3) μέρες έγραφα την επόμενη καταχώρηση. Μια καταχώρηση σοβαρή, απαισιόδοξη, διδακτική και μάλλον τεράστια. Έγραφα μέχρι χθες το βράδυ. Τότε  σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεται να γράφεις τόσα πολλά τέτοιες μέρες. Και από την άλλη ποιός είμαι εγώ να δίνω συμβουλές στην ανθρωπότητα τέτοιες ώρες.

Έτσι αποφάσισα να δημοσιεύσω μια μικρή καταχώριση, απλή, για ευχές. Βέβαια είδα, κακώς θα μου πείτε, και ειδήσεις κάποια στιγμή. Και πάλι μου το χάλασε το κέφι η τηλεόραση. Αυτά που είδα να γίνονται στη Γάζα είναι απίστευτα θλιβερά.  Είναι κρίμα τέτοιες μέρες χαράς να επιλέγονται για πόλεμο. Είναι ύβρις. Σαν ορθόδοξος, δεν πιστεύω στην εκδίκηση. Από την ιστορία, γνωρίζω για την ύπαρξη της Θείας Δίκης. Μια Θεία Δίκη, όμως, που ποτέ δε βιάζεται. Απλά όσοι σηκώνονται ψηλά όταν πέσουν κάνουν περισσότερο θόρυβο.

Και εκείνο που με απογοητεύει, αλλά σε καμμιά περίπτωση δε με ξαφνιάζει, είναι ότι οι έμμισθοι παρασιτικοί  επαναστάτες της χλωρίδας και πανίδας του εντέρου (παχέως και λεπτού) της σύγχρονης νεοελληνικής πολιτικής πραγματικότητας το κάναν γαργάρα. Σιγά μη λέγαν και τίποτα. Αλλά βέβαια άλλο να πετάς μολότοφ από άσυλο χωρίς να σε ακουμπά κανένας, και άλλο ιντιφάντα όπου όταν ρίχνεις πέτρες σου ρίχνουν σφαίρες.

Ο Θεός να συγχωρέσει αυτούς για τα εγκλήματα τους και κυρίως εμάς που τα επιτρέπουμε. 

Καλές γιορτές και ευτυχές το νέο έτος.

Νόμος

01:08. Χθες τέτοια ώρα ήμουν και πάλι ξύπνιος. Γιατί; Μα πρέπει να πάω να πάρω τη κόρη μου από το μαγαζί που κάνει εκδήλωση το σχολείο της. Έβαλε τα ψηλοτάκουνα (11, 5 πόντοι μόνο κατά δήλωση της), βάφτηκε, έκανε το μπαμπά της (εμένα) να είναι έτοιμος να δακρύσει από περηφάνεια γιατί έβγαλε τόση όμορφη κόρη και έφυγε. 

Δηλαδή έφυγε με την γνωστή υπηρεσία μεταφοράς. Εμένα.Έφτασα έξω από το πολύ γνωστό μαγαζί, σε κεντρική οδική αρτηρία (επιτρέψτε μου εφόσον δεν πληρώνομαι να μην διαφημίσω το υπόψην κέντρο διασκέδασης). Και εκεί, κατά το κοινώς λεγόμενο, πήρα ανάποδες. Γιατί; Για το γνωστό λόγο. Πάνω στη λεωφόρο, το ένα πίσω από το άλλο, σταθμευμένα τα αυτοκίνητα των θαμώνων. Όπως είναι απέναντι από όλα τα επώνυμα μαγαζιά, σε κεντρικές λεωφόρους, παντού στην Αθήνα. Τι με ενοχλεί αυτό; Με ενοχλεί γιατί δείχνει τη βαθύτατη περιφρόνηση που έχουμε σα λαός για το νόμο και τη κοινή λογική. Με ενοχλεί γιατί ενώ η ΕΛ.ΑΣ. βάλλεται από παντού, οι αστυνομικοί δεν παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά. Ποιός θα πάρει στα σοβαρά την αστυνομία αλλά και τη δημοτική αρχή που επιτρέπει κάτι τέτοιο.

 Και τι έγινε θα πει κάποιος. 2 το πρωί ποιόν ενοχλούν μερικά αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιο; Φυσικά ενοχλούν αλλά δεν είναι ο λόγος που θυμώνω αυτός. Εφόσον είναι λεωφόρος και η στάθμευση απαγορεύεται από το νόμο, πως οι αρχές (και κατ' επέκταση εμείς οι ίδιοι) , επιτρέπουν τη μαζική παραβίαση του νόμου (η οποία εδώ που τα λέμε είναι παραβίαση αταξική, εφόσον δίπλα στο Cayene υπάρχεί το μεταχειρισμένο Yugo).

Φωνάζουμε όλοι για τις σπασμένες βιτρίνες παραμονές των Χριστουγέννων. Αυτή τη βιτρίνα της χώρας την διαλύσαμε όλοι. Που θα βρούμε "γνωστό - άγνωστο" να το φορτώσουμε;

Πήγα κάπου με το παιδί μου, και το παιδί μου είδε το νόμο να παραβιάζεται. Δημόσια. Στο φώς της φωτισμένης από νέον, τέλος πάντων, νύχτας. Νά μια πρόκληση για κάθε γονιό. Πως θα κάνει το παιδί του να παίρνει στα σοβαρά έννοιες όπως νόμος, κοινωνία κτλ. Δεν είναι και τόσο απλό. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Και εδώ είναι πιστεύω η μεγάλη ευθύνη. Η δική μας ευθύνη. Να μάθουμε στα παιδιά μας να σέβονται τους νόμους, την κοινωνία και τελικά τον ίδιο τους τον εαυτό. Δεν είναι εύκολο όταν μια όλόκληρη χώρα εργάζεται ολόψυχα για να σε διαψεύσει.

Τώρα θα ρωτήσει κανείς γιαί δεν κάλεσες τη τροχαία. Μα υπήρχε ήδη περιπολικό στο δρόμο. Και εκεί είπα "αει σιχτίρ" και τι νόημα έχει να ασχοληθώ. Ομολογώ ότι αυτή η προσέγγιση ή μάλλον ακριβέστερα απομάκρυνση από το πρόβλημα είναι λανθασμένη. Αλλά από την άλλη δεν είχα την ψυχική αντοχή να μαλώνω με το τηλεφωνητή της άμεσης δράσης ή με το πλήρωμα του περιπολικού τη στιγμή που αντιλαμβάνομαι ότι αυτή κατάσταση είναι, αν όχι, εντολή, τουλάχιστον ανοχή των από πάνω. Έχω και 16 πίεση αυτές τις μέρες. 

Έτσι αναρωτιέμαι ποιός σέβεται περισσότερο το νόμο; Ένα 16χρονο που πετάει πέτρες σε μια βιτρίνα ή ο πατέρας του που αφήνει το υπόψη Cayene στη λεωφόρο για να πάει στο σκυλάδικο και μετά να οδηγήσει και μεθυσμένος μέχρι το σπίτι. Ποιός κάνει το χειρότερο πλιάτσικο, ένας που τρέχει να βουτήξει ένα κινητό από μια σπασμένη βιτρίνα ή ένας γιατρός που δέχεται φακελάκι; Ποιός είναι χειρότερος, ο λειτουργός της πολιτείας που επιτρέπει την παραβίαση του νόμου ή 10 επαναστάτες (εντάξει εδώ γελάμε) που βάζουν σκουπίδια στο χριστουγενειάτικο δέντρο της πόλης;

 Όχι, δεν συγχωρώ το πλιάτσικο και κάψιμο ενός καταστήματος, ενός σχολείου ή μιας σημαίας. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν κατανοώ κάποιους από τους λόγους που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Τώρα ξέρω ότι μερικοί θα μιλήσουν για συνωμοσίες. Δε θα συμφωνήσω, γιατί ένας βασικός στόχος σε μια αντιπαράθεση μεταξύ κρατών είναι ο κοινωνικός ιστός του αντιπάλου κράτους (βλέπε ψυχρό πόλεμο, Βόρεια - Νότια Κορέα, Αραβικός Κόσμος - Ισραήλ κα). Αυτό δεν είναι συνωμοσία, είναι αυτό που λέμε διεθνείς σχέσεις. Από την άλλη δε νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι στη γειτονιά μας, κάποια κράτη δεν είναι και τόσο ειρηνικά και φιλικά. Απλά ας έχουμε τα μάτια και τα μυαλά μας ανοιχτά. 

Επιμένω όμως ότι το πρόβλημα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Και η ευκολία να βρίσκουμε καλές δικαιολογίες. Και δυστυχώς μόνο εμείς θα μπορέσουμε να το λύσουμε. Αν ποτέ βέβαια το πάρουμε απόφαση.

Δάσος

11:34. Τελικά δεν είναι σημαντικό το ότι  πριονίζουμε το κλαδί στο οποίο καθόμαστε. Δεν μπορεί να είναι ο ήχος του πριονιού σημαντικός, τη στιγμή που έχουμε βάλει φωτιά στο δάσος. Πως αλλιώς να περιγράψω αυτό που συμβαίνει.

 

Φωνάζουμε όλοι μα κανένας δε μπορεί και συνήθως δε θέλει να ακούσει. Αλλά εδώ που τα λέμε τι να ακούσει κάποιος; Τί ζητάμε;

Νομίζω την απάντηση την έδωσαν πριν από χρόνια, σε μια όχι ακριβώς μπαλάντα, οι SEX PISTOLS.

"I DON'T KNOW WHAT I WANT

      BUT I KNOW HOW TO GET IT"

(Anarchy in the UK)

Το κακό μου φαίνεται είναι ότι ζούμε σε μιά χώρα όπου όλοι ξέρουν το τρόπο....

Όλοι βρίσκουν το στόχο......

Τι κρίμα που κανείς δε ξέρει το σκοπό....

Έτσι τα αποτελέσματα φαίνονται αμμέσως.

Η γενιά των €700 έκαψε το εμπορικό κέντρο. Επαναστατική επιτυχία. Η γενιά των €700 θα φύγει γιατί σύντομα έρχεται αυτή των € 600.

Οι μαθητές και φοιτητές θέλουν να μη συγκρίνεται η Ιδιωτική με τη Δημόσια Παιδεία. Για αυτό κρατάνε κλειστά συνεχώς  τα δημόσια σχολεία και πανεπιστήμια. Επαναστατική επιτυχία. Τα κατάφεραν, η Δημόσια Παιδεία επιτέλους απαξιώθηκε ολοκληρωτικά.

Οι νέοι διεκδικούν το δικαίωμα στη ζωή ενός μαθητή να μην έχει διαφορετική αξία από το δικαίωμα ενός μπάτσου.  Πέθανε ο αστυνομικός που λυντσάρανε 20 επαναστάτες. Τώρα τα κατάφεραν. Επαναστατική επιτυχία. Όλων οι ζωές έχουν την ίδια αξία. Μηδενική.

Τέτοια παραδείγματα μπορώ να πω πολλά. Παράδειγμα που να αποδεικνύει λογική διεκδίκησης δε βρίσκω. Τι εύκολο είναι να καταστρέψεις! Έχεις και χιλιάδες απολογητές σήμερα. Λάκης, Αλέξης, Αλέκος κα. Να χτίσεις, να δημιουργήσεις....... Άστο καλύτερα. 

Τώρα ποιός φταίει; Χμμ... Σίγουρα όχι οι Εβραιομασώνοι. Σίγουρα όχι τα σκοτεινά ξενοκίνητα κέντρα αποφάσεων. Η αποψη μου είναι ότι φταίει το κακό μας το κεφάλι. 

Ζούμε σε μια χώρα που κατοικείται από εμάς και όχι από άλλους. Εντάξει κάποιοι έχουν συμφέροντα να μην είναι καλά τα πράγματα στην Ελλάδα. Λογικό. Έτσι είναι οι σχέσεις μεταξύ των κρατών.  Όταν, όμως, εμείς οι ίδιοι κάθε μέρα, φοροδιαφεύγοντας και δωροδοκόντας, προδίδουμε τη χώρα μας, ποιό σκοτεινό κέντρο μας καθοδηγεί;

Έχουμε και την Ορθοδοξία, τη χτυπούν συμφέροντα από άλλες πλευρές. Αλλά αν ο μητροπολίτης φορά ροζ να μη πω τί,  και το εκκλησίασμα το ανέχεται και δεν τον ξυρίζει επι τόπου, ο πάπας μας φταίει για τα χάλια μας.

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους!

Σιωπή

12:21. Πέρασαν μέρες, είναι ντροπή, ακόμα υπάρχουν κάποιοι που σκυλεύουν τον νεκρό. Ας τον αφήσουν ήσυχο. Ας τον αφήσουν ήσυχο οι επαναστάτες με τα Prada και τα Armani. Ας τον αφήσουν ήσυχο οι δημοσιογράφοι με τα Montblanc. Ας τον αφήσουν ήσυχο οι σωτήρες με τα μεγάλα λόγια τους. Δε είναι άξιοι να κάνουν κάτι καλό, τουλάχιστον ας σωπάσουν.

Μεγάλα και κενά λόγια, υποκρισία και θορυβος......

Πρέπει όμως να προχωρήσουμε.

Πόνος

01:12. Η λέξη που χρειάζομαι είναι "πόνος". Αυτό νοιώθω. 

Πόνος για ένα άδικο θάνατο.

Πόνος για την προθυμία μιας πολιτείας να καταδικάσει.

Πόνος για την απροθυμία μιας κοινωνίας να καταδείξει πραγματικούς ενόχους.

Πόνος για το μίσος που δηλητηριάζει τους νέους.

Πόνος για την απροθυμία μιας πολιτείας να αναλάβει τις ευθύνες της.

Πόνος για την αποδοχή του μίσους σαν ιδεολογία από μια κοινωνία.

Πόνος γιατί δυσκολεύομαι να εξηγήσω τι συμβαίνει στα παιδιά μου.

Από την άλλη αναρωτιέμαι αν έχω δικαίωμα να παραπονιέμαι. 

Εγώ δεν είμαι αυτός που ψηφίζει; 

Εγώ δεν είμαι αυτός που  ανοίγει την τηλεόραση να δει όλους αυτούς τους πανεπιστήμονες των παραθύρων;

Εγώ δεν είμαι αυτός που ανέχεται την καθημερινή διαφθορά της πολιτείας;

Εγώ δεν είμαι αυτός που κάθε μέρα παραβιάζω κάποιο νόμο για ίδιον όφελος;

Εγώ δεν είμαι αυτός που μαθαίνει στα παιδιά του να μην προσπαθούν αλλά απλά να φροντίζουν να περάσουν καλά χωρίς να νοιάζονται για τίποτα;

Ειλικρινά τι μπορώ να απαιτήσω μετά από όλα αυτά;

Να εφαρμόζονται οι νόμοι;

Να σέβονται τους θεσμούς όλοι;

Αυτός ο κόσμος που ζούμε είναι δημιούργημα μας. 

Τι κάνουμε για να αξίζουμε κάτι καλύτερο;

Αξίζουμε κάτι καλύτερο;

Η απάντηση είναι: Εμείς ΟΧΙ δεν αξίζουμε τίποτα καλύτερο. 

Όμως έχουμε καθήκον να εξασφαλίσουμε ότι τα παιδιά μας θα ζήσουν σε ένα καλύτερο κόσμο.

Φοβάμαι για αυτό που λέει και ο Καβάφης

"και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,

να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά"

Ο Θάνατος ενός παιδιού, είναι διπλός θάνατος, γιατί δεν χάνεται μόνο μια ζωή, χάνεται και μια ελπίδα για το μέλλον. Σα πατέρας δεν τολμώ να σκεφτώ τον πόνο των γονιών. 

Η αφαίρεση μιας ζωής είναι παντα φόνος, γιατί η ζωή είναι ιερή. Κάθε άνθρωπος που αφαιρεί μια ζωή διαπράτει έγκλημα, όσο και αν το δικαιολογούν οι συνθήκες.

Κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα, ανεξάρτητα από το έγκλημα που διέπραξε, να ελπίζει σε μια δίκη. Εκτός βέβαια αν αυτό δε βολεύει τις τηλεμετρήσεις, οπότε οποιοσδήποτε είναι ένοχος ανεξάρτητα από την απόδειξη του αντιθέτου. 

Υποθέτω ότι ο βανδαλισμός μνημείων και η λεηλασία καταστημάτων δεν μπορεί να θεωρηθεί δείγμα πολιτισμού. Όμως.... Τελικά θα βγεί κάποιος απολογητής και θα το παρουσιάσει σαν επαναστατική πράξη. 

Ο άδικος θάνατος ενός παιδιού δυστυχώς έβγαλε στην επιφάνεια ότι χειρότερο είχαμε να δείξουμε. 

Υπάρχει ελπίδα; 

Σίγουρα αλλά φτάνουν τα μεγάλα λόγια.

Υπάρχει κάτι που δεν αλλάζει.

Ένα παιδί χάθηκε.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα ...........

Εργασία

11:24. Όχι δεν προκειται να αρχίσω να παραπονιέμαι  μέραπου είναι σήμερα! Τουλάχιστον όχι για τη δουλειά. Όχι οτι δεν έχω πολύ, αλλά γιατί δεν αξίζει τον κόπο να παραπονιέμαι. Δεν τελειώνει με τίποτα, πολλαπλασιάζεται και δυσκολεύει συνεχώς, οπότε τί νοημα έχει να παραπονεθώ. Ούτε θα παραπονεθώ για την αντίληψη περί του ενδυματολογικώς  ωραίου της κόρης μου, η οποία σήμερα αγόρασε πάλι 12ποντα. Έτσι κι αλλιώς είναι πολύ ωραία με αυτά και εφόσον δε ζαλίζεται όταν σκαρφαλώνει σε αυτά, εμένα δε μου πέφτει λόγος, έτσι κι αλλιώς εγώ μόνο πληρώνω.  Αν άρχιζα όμως τα παράπονα σήμερα, θα ήταν για ένα πράγμα μόνο. Ποιο είναι αυτό; 

Πρόσφατα ήρθε στο γραφείο ένας παλιός προϊστάμενος. Παραιτηθείς πρόσφατα. Μας ειδοποίησαν να πάμε να τον παραλάβουμε από την πύλη για να μπει μέσα. Δεν παρατηρήθηκε αυτό που λέμε συνωστισμός από εθελοντές. Με το ζόρι κάποιος μετα από λίγο αποφάσισε να πάει. Και όχι αμέσως. Όταν ήρθε όλοι όσοι τον γνωρίζαμε (οι παλιότεροι δηλαδή) τον αγνοήσαμε. 

Δε βαριέσε θα μου πεις, αλλά πως το λέει ο Αγάθων, κατα νόμον .., ανθρώπων.. α ναι ΟΥΚ ΑΕΙ ΑΡΧΕΙ! Λένε πολλά για τους καραβανάδες, τους μονιμάδες κτλ. Τα περισσότερα είναι είτε υπερβολές είτε ψέματα. Αυτό όμως δυστυχώς είναι αλήθεια. Και αυτό είναι το παραπονό μου. Η έπαρση που δέρνει ορισμένους. Ξεχνάνε ότι όσο πιο ψηλά φτάνεις, απλά έρχεσαι πιο κοντα στο τέλος. Δε θα είσαι εκεί για πάντα. 1 - 2 αντε 10 χρόνια. Και μετά; Συνταξιούχος. Και μετά; Ένα γεροντάκι που θα περιμένει με το χαρτάκι του στο στρατιωτικό φαρμακείο, όπως ο στρατηγός που συνάντησα προχθές. Και μετά; Ένας γεράκος που η νοσηλεύτρια στο νοσοκομείο του λέει φωναχτά  "περίμενε παππού ο κυριος είναι εν ενεργεία, βιάζεται, εσύ θα μπείς μετά!". Και το τραγικό είναι πως όλοι τα βλέπουμε.... Τα βλέπουμε και δεν διδασκόμαστε. Τέλος πάντων περνάν τα χρόνια και έρχεται και η δική μου σειρά. Ελπίζω το "ουκ αει" να μην το ξεχάσω, αν και εδώ που τα λέμε με 3 γυναίκες στο  σπίτι το "άρχειν" είναι κάτι που δεν μου συμβαίνει συχνά. Αλλά είπαμε όχι παράπονα σήμερα! 

Άφιξη

11:00. Ήρθα, είδα και απελπίστηκα. Γιατί; Κατ' αρχάς γιατί όχι. Ένα γεμάτο ντουλάπι που περιμένει να το αδειάσεις είναι ένας καλός λόγος να απελπιστείς. Γι' αυτό σήμερα κοίταξα μόνο τα τρέχοντα, ες αύριον τα σπουδαία, σήμερον καρδία μου εφράνου με έγγραφα μέχρι μία (1) σελίδα. Να δω πότε θα κάνω αρχειοθέτηση.Αχχχχχ. Τέλος πάντων αυτά δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Σίγουρα όχι τους παραπάνω, γιατί αλλοιώς θα μου διέθεταν βοηθό.

Αλλά αρκετά με τη γκρίνια σήμερα. Δεν είναι τόσο άσχημη η δουλειά μου. Έχει τόσα καλά. Ναι έχει, αλήθεια λέω! Με ενοχλούν βέβαια ένα δύο ...τρία, μερικά η μάλλον αρκετά πράγματα (τελευταία μέτρηση 23 Νοε 2008, Αριθμός Πραγμάτων που με Ενοχλούν στη Δουλειά μου: 2753). Ενα από αυτά, με ενοχλεί πάρα πολύ. Τί είναι; Μα το μαγαζάκι στη γωνία, η κλίκα των κολητών που είναι μέσα σ' όλα χωρίς ποτέ όμως να εμπλέκονται σε κάτι. Με ενοχλεί ο τζάμπα μάγκας, ο ξερόλας, ο είμαι μέσα σ' όλα αλλά δεν κάνω τίποτα, ο επικίνδυνα άχρηστος. Με ενοχλεί γιατί συνήθως είναι ένας τενεκές. Άδειος. Και σαν άδειος τενεκές κάνει πολύ θόρυβο. Τώρα κάποιοι θεωρούν το θόρυβο μουσική. Γιατί; Δεν γνωρίζω. Αλλά εγώ είμαι υποχρεωμένος να τον αντέχω κάθε μέρα να λέει ότι του κατέβει και έχω και πίεση. Τουλάχιστον όμως δεν ευδοκιμούν τέτοιοι τύποι δίπλα μου. Συνήθως πάνε σε άλλους πιο καλους προϊσταμένους. Έτσι καταλήγουμε στο κλασικό δίλημα : Τί είναι καλύτερο και πιο ευγενικό; 

α.Να 'σαι μόνος σου, άρχοντας που δουλεύει σα σκλάβος 

β.Να 'σαι με παρέα καραγκιόζης, που πίνει καφέ ως τις 10:00, παίζει πασιέντζες ως τις 13:00 και μετά πάει δίπλα και λέει πόσο πολύ δουλεύει; 

Η απάντηση ξεκάθαρη, αλλά γιατί εγώ  πάντα διαλέγω το "α"; 

Ξεκίνημα

11:30. Μια καινούρια εβδομάδα άρχισε. Η τιμωρία που μου επέβαλλε η μεγάλη μου κόρη τελείωσε (στέρηση υπολογιστή το Σάββατο και την Κυριακή γιατί δεν ενημέρωσα ότι θα καθυστερήσω να επιστρέψω από μια συνάντηση). Έτσι είναι ώρα να πω κάτι καινούριο.

Αύριο είναι η πρώτη μέρα στη δουλειά μετα από 2 μήνες βόλτες από εδώ και από εκεί. Είναι καλό αυτό; Μάλλον, αλλά και πάλι αυτό το βουνό από χαρτί ποιός θα το ανέβει; Μάλλον εγώ. Άτιμο πράγμα η γραφειοκρατεία. Είναι αυτό που εξασφαλίζει ότι όταν όλα έχουν καταρεύσει, κάποιος θα βρεί έναν τρόπο να κάνει τη μέρα όλων ακόμα πιο δυσάρεστη για το κοινό καλό. Στη δική μου περίπτωση πολλοί άνθρωποι που δε γνωρίζω και πιθανότατα δε θα δώ ποτέ από κοντά, συνεργάστηκαν αρμονικά επί εβδομάδες χωρίς καν το γνωρίζουν για να κάνουν την επόμενη εβδομάδα εφιαλτική για μένα. Για το λόγο αυτό τους ευχαριστώ και τους εύχομαι κάτι που συνήθως στα comics το βλέπουμε γραμμένο με χαρακτήρες που εμφανίζονται πατώντας το πλήκτρο "SHIFT" και κάποιον αριθμό. Γνωρίζω και κατανοώ πως ότι έκαναν το έκαναν από καθήκον αλλά και πάλι με τη δική μου υπέρταση παίζετε μάγκες. Αλήθεια ξέρει κανείς να δακτυλογραφεί, να μην έχει κάτι να κάνει το πρωί της Δευτέρας, να έχει άδεια εισόδου και να του αρέσει να βοηθάει τον συνάνθρωπο του; Αν ναι, επικοινωνήστε το ταχύτερο δυνατόν!

Πτήση

12:25. Έφτασα στο σπίτι, έκανα ένα καυτό ντους και όπως προστάζει η μοίρα, το ταλαίπωρον σαρκίον και πάνω από όλα η κοινή λογική ετοιμάζομαι να πέσω για ύπνο. Όχι όμως αμέσως, η μικρή μου κόρη έχει πάει στο πάρτι του σχολείου και έτσι με τη σύζυγο περιμένουμε τηλέφωνο ότι έφυγε με τη φίλη της για το σπίτι της φίλης της όπου θα περάσει τη νύχτα. Με λίγα λόγια μετά από 700 χμ οδικώς και 500 αεροπορικώς δεν έφτασε η ώρα του ύπνου! Υπομονή λοιπόν.

Περισσότερα αύριο.

Δρόμος

00:19. Το τελευταίο βράδυ στη Θεσσαλονίκη. Αύριο στην Αθήνα, στο σπίτι, μετά από εβδομάδες ταξιδιών. "Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος" λέει ο ποιητής, όμως σαν πεζός που είμαι και κυνικός εύχομαι να είναι σύντομος χωρίς πολλές στροφές και ανηφόρες μέχρι τη δική μου Ιθάκη. Η αλήθεια είναι ότι βαρέθηκα το τελευταίο δίμηνο να μιλάω με τη γυναίκα μου στο τηλέφωνο. Γι' αυτό ανυπομονώ αύριο τέτοια ώρα να είμαι στο κρεβάτι μου και να κοιμάμαι. Βέβαια ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Μέχρι τότε θα γράψω για κάτι που πρόσεξα πριν από λίγο. Κοιτώντας το προφίλ μου, διαπίστωσα ότι είμαι υδροχόος και άλογο. Νομίζω ότι σαν πληροφορία αυτό είναι εντελώς αδιάφορο για ένα φυσιολογικό άτομο. Έχω βαρεθεί να ακούω τι καλό ζώδιο είναι ο υδροχόος και τι έξυπνο και τι καταπληκτικό. Είναι απίστευτο τι θα ακούσεις από ένα άτομο που βρίζει το "παπαδαριό" όλη την ώρα, αν το ρωτήσεις, για πλάκα - τί το ήθελα, για την καρμική συμβατότητα ενός υδροχόου του πρώτου δεκαήμερου με ωροσκόπο ταύρο και μίας διδύμου του τρίτου με ωροσκόπο σκορπιό όταν ο Δίας είναι στην παρθένο. Ανάλυση να μην ξέρεις από που να κρυφτείς για μια ολόκληρη πτήση, 2 ώρες και, χωρίς σταματημό. Αλλά η επανάσταση επανάσταση. Η θρησκεία όποιο του λαου. Ο ανάδρομος Ερμής όμως; Εδώ τα χαλάμε άλλο οι δεισδαιμονίες τύπου ορθοδοξία και άλλο τα λεγόμενα της κυρίας Παπαρίδου που βγάζει ωροσκόπιο με κουμπιουτερ! Που έχουμε μπλέξει! Αριστεροί διανοούμενοι, κατίνες της διπλανής πόρτας, επιστήμονες και αγράμματοι με το βιβλίο αστρολογίας στο χέρι. Και καλά να κάνεις μια προσπάθεια να ψελίσεις κάποιο σοβαρό επιχείρημα, κάηκες. Τι σκοταδιστής, τι φανατικός, τί κυνικός μηδενιστής,τι φονταμενταλιστής θρησκόληπτος και άλλα τέτοια θα ακούσεις. Τι να κάνουμε "θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία". Πως να τολμήσεις να κοιτάξεις μπροστά και να προχωρήσεις ξέροντας ότι μόνο εσύ είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου. Θα μου πεις τώρα και η θρησκεία; Κοίτα σαν ορθόδοξος πιστεύω ότι θα κριθώ για τις πράξεις μου, εφόσον μόνος υπεύθυνος για αυτές είμαι εγώ. Με την αστρολογία, δεν είμαι υπεύθυνος για τίποτα. Τα άστρα το λένε. Αυτά φταίνε. Εγώ δεν ξέρω τίποτα είμαι θύμα του σύμπαντος. Μιλάμε για κακομοιριά γαλαξιακών προδιαγραφών. Γι' αυτό σκασίλα μου για τα ζώδια σας και αν ακόμα μπορούσαν να καθορίσουν τη ζωή μου. Καθορίστε ότι θέλετε, στη ζωή του Γιάννη, αποφασίζει ο Γιάννης (εντάξει και η γυναίκα μου, δηλαδή μόνο αυτή αλλά αυτό δεν είναι του παρόντος).
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Αυτό το Λαιστρυγόνα που τον λένε ωροσκόπιο και τον Κύκλωπα τον αστρολόγο επιλέγω να μην τους κουβαλάω. Ας κριθώ εγώ για τα λάθη μου και όχι ένα ουράνιο σώμα σαν το αγριο Ποσειδώνα. Αυτά για απόψε

Βόλτα

03:25.Άλλη μια συντάξιμη μέρα πέρασε. Η μισή σε ένα minibus που φαίνεται ικανό να παράγει κάθε είδους θόρυβο ενώ κινείται με ταχύτητα ανάπηρου βραδύποδα. Η άλλη μισή περπατώντας. Βέβαια περπατούσα και όλο το βράδυ. Τουλάχιστον πήγαμε για μακαρονάδα και το μαγαζί άξιζε το κόπο. Όπως αξίζει το κόπο η βόλτα στη Θεσσαλονίκη. Πάντα. Αλλά πολύ η κούραση, ολίγον το φαγητό ακόμη δε ολιγότερος ο ύπνος. Άσε που κανένας τέτοια ώρα δε θέλει να έρθει μαζί μου για ποτάκι. Νέα παιδιά και κοιμούνται...... Στη Θεσσαλονίκη...... Σε τι κόσμο ζούμε; Ευτυχώς όμως καθάρισε ο συμαθητής! Πήγαμε για ένα, εντάξει 2, τέλος πάντων 3 ποτάκια (αυτός δηλαδή γιατί εγώ λόγω στομαχιού τη βγάζω με coca cola). Ωραία ήταν.
Και μια και μιλάμε για ποτά κάτι εντελώς άσχετο. Έχει προσέξει κανείς πόσα βίντεο με θέμα αναρτήθηκαν σήμερα για τη Μακεδονία; πρέπει να είναι 15. 15 τις τελευταίες 24 ώρες. Εντάξει τα περισσότερα είναι βίντεο χορών και τραγουδιών. Δε παύουν όμως να φορτώνουν με χαζομάρες τον άτυχο που θα πέσει επάνω τους.
Πρώτο - πρώτο το βίντεο του ηρωικά δαρμένου στο Κολωνάκι gay διανοούμενου. Αναρωτιέμαι εκεί που πήγε να στηρίξει τα δικαιώματα των φίλων του, αν έκατσε να ψάξει το δικαιώματα των μειονοτήτων που ζουν εκεί να αυτοπροσδιορίζονται. Φυσικά δε μιλάμε για τους Έλληνες γιατί φαίνεται ότι ο τύπος έχει κόλλημα με την Ελλάδα (στο κάτω - κάτω δικαίωμα του είναι) και έτσι λογικό είναι να χαίρεται για τα παθήματα τους, αλλά για τους Αλβανούς. Αλλά Λυπάμαι που το λέω, αυτός ότι κάνει το κάνει από μίσος και όχι από αγάπη. Είναι αρκετά καλιεργημένος για να μιλάει ήρεμα αλλά το μίσος δε κρύβεται. Κρίμα, γιατί αν το έκανε από αγάπη για τους άλλους κάτι καλό μπορεί να γινόταν, με το μίσος τι μπορεί να καταφέρει; Μάλλον να κάνει μανάδες να κλαίνε....
Τώρα θα μου πεις πως τον αφήνουν να μιλάει. Αλλά και τι να κάνεις. Αν τέτοιοι τύποι σου πουν κάτι καλό τότε αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου... Άλλωστε πάντα πίστευα ότι μπορεί να διαφωνώ από τα βάθη της ψυχής μου με ότι λες αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να σε εμποδίσω να γελιοποιηθείς από μόνος σου.
Δε βαριέσαι. Έτσι κι αλλιώς τέτοιοι τύποι ότι και αν πουν, απασχολούν τη μερίδα του τύπου που επιλέγουν εκείνοι που ενδιαφέρονται περίσσότερο για το τι φορά κάποιος παρά για το λέει.
Είναι τραγικό όμως τελικά να βλέπεις την προσπάθεια που κάνουν οι γείτονες, ενώ εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του κακομοίρη. Και έχεις τον κάθε δυστυχισμένο να βγάζει το δηλητήριο του σε ότι έχεις ιερό. Θα έλεγα μάλλον ότι θυμώνω.
Και μάλλον πρέπει να πάω να μάθω βουλγάρικα να τους απαντάω στη γλώσσα που μιλάνε. Είναι απίστευτες οι χαζομάρες που ανταλλάσουν μεταξύ τους στα βουλγάρικα και εμείς δεν το καταλαβαίνουμε. Και ακριβώς επειδή δεν το παίρνουμε είδηση τι λένε, δεν προβάλουμε επιχειρήματα με αποτέλεσμα στο τέλος αυτοί να θεωρούν τα δικά τους επιχειρήματα ατράνταχτα. Κάτι πρέπει να γίνει.....

Στη πρίζα!

12:53. Πρέπει να γεμίσω τις μπαταρίες μου όπως προτείνει το σύνολο του αναγνωστικού μου κοινού (ευχαριστώ ria για την υποστήριξη). Πως όμως; Αντίθετα από τα κινητά οι άνθρωποι δεν μπορούν να γεμίσουν τις μπαταρίες όταν είναι στη πρίζα όλη την ημέρα. 700 χμ με minibus σήμερα! Σχεδόν τα μισά προβλέπονται για αύριο. Τελείωσα μόλις τώρα. Θέλω να πάω μια βόλτα στη πόλη, αλλά που κουράγιο. Εντάξει, αρκετά με τη γκρίνια.

Η πόλη είναι υπέροχη, φώτα, κόσμος στο δρόμο και στα μαγαζιά. Γυρνώντας γύρω γύρω στην ύπαιθρο το χάρηκα επίσης. Όμορφα τοπία, φανταστικά φαράγγια, τεράστια θερμοηλεκτρικά εργοστάσια με επιβλητικά σύννεφα καπνού που υψώνονταν σαν....Χμμμ νομίζω κάτι άλλο ήθελα να πω, αλλά μάλλον το εργοστάσιο μου χάλασε την παραμυθένια εικόνα που νόμιζα ότι είχα σχηματίσει. Βέβαια και αντίλογος υπάρχει! Πχ χωρίς αυτό το εργοστάσιο δε θα υπήρχε η δυνατότητα να λειτουργήσει ο Η / Υ μου, ώστε εγώ μέσω αυτού να προβώ σε μια κατάθεση ψυχής. Χμ μάλλον πάλι το παράκανα. Συμπέρασμα με άδειες μπαταρίες δε κάνει να γράφω, θα εκτεθώ! Μάλλον πρέπει να πάω αμέσως για ένα ποτάκι. Όμως ξένος σε ξένο μέρος..... που να πάω, θα χαθώ. Καμμιά ιδέα κανείς; Εστω για αύριο που θα τελειώσω πάλι κατα τις 01:00. Όλες οι προτάσεις δεκτές, εκτός από αυτές που λένε κάτσε μέσα γέρο!
Περιμένω.